Nieuws

Vanaf vandaag kan er ingeschreven worden voor de 9e editie van OpdePedalen en de 3e editie van OpdeVoeten.

Persoonlijke pagina van:

BLOG

07-08-2017 20:27
Keihard onderuit

Gisteren eindelijk weer eens samen met Pam een flinke wandeling gemaakt, door vakanties, werk en verplichtingen in het weekend was dat er al een tijdje niet van gekomen. Gelukkig lukt het wel om regelmatig 's avonds samen een rondje hard te lopen zodat we elkaar toch wekelijks zien/spreken.

Een route van 27,5 km. rond Dronten, ik had dit rondje al een paar weken op mijn verlanglijstje staan en het was werkelijk prachtig, langs het spoor, door het bos, langs het water en door de polder. Alles zat erin en we hebben weer genoten.

Maar helaas ging er ook van alles mis. Het begon al voor vertrek met het te gehaast intapen van mijn tenen, vervolgens liep ik buiten met mijn bril nog op en moest ik weer naar huis om die binnen te leggen. Bij het aantrekken zaten mijn sokken al niet lekker en mijn linkerschoen zat ook al niet fijn, maar eigenwijs als ik soms ben nam ik niet de tijd om mijn sokken en schoenen opnieuw aan te doen.

Na 10 km. voelde ik een stekende pijn aan mijn linkervoet, gewoon doorlopen maar dan mijn voet net even iets anders neerzetten. Onderweg liep ik niet zo lekker als anders en kreeg toch wat last van mijn voeten. Na 20 km. zette ik mijn linkervoet naast het asfalt, helaas was de berm een heel stuk lager en daar ging ik. Voor ik door had wat er gebeurde kwam ik hard op het asfalt terecht en maakte ik er nog een extra koprol achteraan. Ik lag languit op de weg met mijn losgeschoten heuptasje naast me. Gelukkig viel de schade mee, een klein wondje in mijn hand, een schaafplek op mijn been, een zere pols en een pijnlijke heup, alles aan de rechterkant. Opstaan en doorlopen.

Thuis gekomen zat er een enorme blaar aan de zijkant van mijn linkervoet en ik had een blaar op een teen aan rechtervoet. Ook deed mijn hele lijf zeer en 's middags strompelde ik een beetje door het huis. Gelukkig was het mooi weer dus lekker in de zon gezeten. 

Ook vandaag nog de hele dag last van een pijnlijke hand, pols en heup en overal spierpijn. Niet zeuren, ondanks de pech was het gewoon genieten gisteren. Het ging ook allemaal zo voorspoedig tot nu toe, het moest toch een keertje tegenzitten en als dit het was valt het reuze mee.

Nog 49 dagen, we blijven trainen en ik kijk er enorm naar uit om de Mont Ventoux op te lopen. Dankbaar en trots naar de top van de rots.

Annemieke

20-07-2017 22:51
Trainen in de Vogezen

De afgelopen 2 weken hadden we vakantie en omdat ik op de geboortedag van Thijs (wat ik overigens een naar woord vind, ik blijf het liever zijn verjaardag noemen) het liefste thuis wilde zijn hadden we daarna nog maar 10 dagen om weg te zijn. Op zoek naar een bestemming op maximaal 1 dag rijden en de mogelijkheid voor mij om te trainen voor de Mont Ventoux kwamen we uit in de Vogezen. En het was er prachtig.

Op maandag 10 juli heb ik in de mist en met af en toe wat regen van Lac de Longemer naar de top van de Honeck gelopen. Een wandeling van 13,5 km en 627 hoogtemeters met veel stukken van 7-8% stijging. Het was prachtig en het lopen ging super.

Op donderdag 13 juli heb ik vanuit Cernay de Grand Ballon opgewandeld. Een afstand van 22 km en ruim 1.000 hoogtemeters, sommige stukken langdurig rond de 10%. Met een stralende zon heb ik de hele wandeling lopen genieten, wat een prachtige omgeving en het lopen ging weer super. Geen pijn en geen blaren en op de top nog lang niet uitgeput.

Hoewel de Mont Ventoux nog een stukje zwaarder is dan de Grand Ballon heb ik er alle vertrouwen in dat ik zonder problemen de berg oploop. De komende weken blijf ik trainen, afwisselend hardlopen en wandelen. Nog 67 dagen, ik heb er zin in. 

 

18-06-2017 23:02
Nog 99 dagen.

Weer thuis van een weekendje wandelen in de omgeving van Groesbeek.  Omdat in de omgeving van Dronten niet veel mogelijkheden zijn om te klimmen hebben we er voor gekozen om de caravan te pakken en een weekendje naar een heuvelachtige omgeving te gaan.  In eerste instantie dachten we aan Zuid Limburg maar omdat Nienke in Nijmegen woont is het Groesbeek geworden. Wat een prachtige omgeving en wat hebben we genoten. Vrijdag gelijk een stevige wandeling gemaakt van de camping naar het dorp en terug, zaterdag heb ik in mijn eentje een flinke ronde gelopen, 12.8 km, en zondagmorgen hebben Wim en ik samen met de hond een flinke wandeling door de heuvels gemaakt. Het was heerlijk en het lopen ging echt heel goed.

Het was ook een bijzonder weekend omdat het precies 2 1/2 jaar geleden is dat Thijs is overleden en dat wij kennis maakten met Make a Memory. De 17e stopte zijn hart met kloppen,  de 18e was hij officieel hersendood en zijn de foto's gemaakt en de 19e ging de knop om en is hij officieel overleden.

Bovendien was het gisteren (17 juni) nog precies 100 dagen voor de beklimming  van de Mont Ventoux.  

Dagen, weken, maanden, jaren. Ik blijf constant tellen en mooi afgeronde momenten zien om te herinneren of om ergens naar uit te kijken of naar toe te werken. 

Nu nog 99 dagen, ook een mooi getal.

Annemieke

01-06-2017 00:24
Halverwege

Opeens gaat het snel. In januari was september nog ver weg en nu duurt het geen 4 maanden meer of we staan bovenop de Mont Ventoux, wat is er veel gebeurd in de afgelopen maanden en nu lijkt het ineens allemaal heel snel te gaan. Mijn loopmaatje Pam de Wolf en ik liggen goed op schema, zowel wat betreft het trainen als wat betreft de sponsoring.

Het lopen gaat heel goed. We hebben inmiddels al een aantal keren zonder problemen een afstand van 20-25 kilometer gelopen en zijn nu begonnen aan het klimmen. Aangezien we midden in het vlakke Flevoland wonen is dat nog een hele uitdaging. We moeten echt op zoek naar wandeltochten buiten onze provincie om het stijgen en dalen te oefenen. Om te zorgen dat we een goede basisconditie hebben en houden blijven we tussen de wandeltochten door 1 of 2 keer per week 5 kilometer hardlopen.

Ook de sponsoring gaat lekker. Van mijn werkgever, Walibi Holland, heb ik 100 tickets gekregen om te verkopen. Deze heb ik inmiddels bijna allemaal verkocht, de opbrengst is 100% voor Make a Memory. Marc Antonioli bedankt hiervoor, je hebt geen idee hoeveel dit voor mij betekent. Dan is er nog de onverwachte gift van € 500,00 die ik heb gekregen van de Odd Fellows in Dronten. Hiervoor ben ik de Odd Fellows en Nico Bos in het bijzonder heel erg dankbaar. En de bijdragen die ik al heb mogen ontvangen van familie, vrienden, kennissen, collega's en oud-collega's, allemaal bedankt. Maar ik ga door, inmiddels heb ik een interview gehad voor De Drontenaar en mag ik in augustus de statiegeldbonnen bij de beide Jumbo Supermarkten in Dronten inzamelen voor Make a Memory.

Ik ben nu halverwege mijn reis naar de top van de Mont Ventoux en ik heb al zoveel geweldige mensen ontmoet en gesproken die mij steunen en die meeleven. Ik merk steeds weer dat het werk van Make a Memory de mensen raakt en hoezeer de vrijwilligers en met name de fotografen worden gewaardeerd om het werk dat zij doen.

Ik ben vooral dankbaar voor alle support die ik op deze reis mag ervaren en voor de onvoorwaardelijke steun van mijn man en dochter. We doen dit samen zoals we ook tijdens en na het overlijden van Thijs alles samen hebben gedaan. Love you -XXX-

 Annemieke

 

30-01-2017 22:57
Mijn motivatie.

Op 17 december 2014 is onze zoon Thijs op 16-jarige leeftijd getroffen door een hartinfarct. Thijs was die dag gewoon naar school geweest en samen met een vriend naar huis gefietst. "Tot morgen" zeiden ze bij het afscheid tegen elkaar. Thuis aangekomen heeft Thijs zijn fiets netjes neergezet en is daarna getroffen door een acute hartstilstand. Mijn man Wim vond Thijs in de garage, met zijn rugzak nog op lag hij voorovergevallen op de garagevloer vlak achter de deur tussen de garage en het woonhuis. Wij waren maar een paar meter bij hem vandaan en hebben niets gemerkt.

We zijn direct begonnen met reanimeren terwijl onze dochter 112 belde. Binnen enkele minuten stonden er 3 politieauto's en 2 ambulances in de straat en ook de traumahelicopter was er al heel snel. In het ziekenhuis stond een team van 14 mensen om hem heen en hoewel iedereen vanaf het eerste moment heel hard voor Thijs heeft gevochten is het niet gelukt om zijn hart weer op gang te brengen. Achteraf lag hij al een half uur in de garage voor wij hem vonden.

Nadat Thijs aan de hart-longmachine was gelegd was het al gauw duidelijk dat hij het niet ging redden. Op dat moment zei ik al tegen Wim dat ik nog heel graag een foto zou willen hebben waar we met ons vieren als gezin opstonden. Maar als je zoals wij plotseling met de ambulance meegaat denk je niet aan het meenemen van een camera.

Op 18 december 's morgens was Thijs officieel hersendood,omdat wij kozen voor orgaandonatie bleef hij aan de hart-longmachine liggen. Een verpleegkundige van de IC kende de stichting Make a Memory doordat een vriendin van haar een kindje was verloren. Deze verpleegkundige heeft Make a Memory voor ons gebeld en 's avonds is er een fotografe van Make a Memory bij ons geweest die prachtige foto's heeft gemaakt.

Uiteindelijk is de orgaandonatie niet doorgegaan en is de hart-longmachine op 19 december 's avonds uitgezet en is Thijs direct na het uitzetten van de machine officieel overleden.

De foto's die wij via Make a Memory hebben ontvangen zijn voor ons zeer waardevol, een van de foto's hebben we gebruikt voor de rouwkaart. Ik kijk regelmatig naar de foto's en ben dan vooral dankbaar dat ze zijn gemaakt en zo ongelooflijk trots op onze geweldige zoon die wij zo verschrikkelijk missen.

Al snel wilde ik wat terugdoen voor Make a Memory, uit dankbaarheid en omdat ik alle ouders die hun kind moeten missen zulke fijne foto's gun. Fietsen zag ik niet zitten maar nu je ook mag wandelen wil ik graag die berg op.

Naast het ophalen van sponsorgeld is mijn drijfveer vooral het bekend maken van de stichting bij zoveel mogelijk mensen. En de bewustwording bij artsen en verpleegkundigen die niet op de kinderafdeling werken dat er niet alleen baby's worden gefotografeerd maar ook oudere kinderen die niet altijd op de kinderafdeling of kinder-IC terecht komen.