Persoonlijke pagina van:

Stephan en Diane de Ru

Woonplaats: Apeldoorn
Motto:
"Na wat wij afgelopen november meegemaakt hebben willen we geld ophalen zodat ieder gezin bij de tragische gebeurtenis toch prachtige herinneringen van hun kind(eren) kunnen krijgen. Daarnaast komen we door het beklimmen van de berg dichter bij onze ster Mees."

BLOG

30-07-2019 21:27
We gaan samen!

Het is echt waar! Mijn naam staat naast die van mijn wederhelft! We staan er samen. We gaan het officieel samen doen!

We willen dit graag samen doen. Samen de Mont Ventoux op. Voor onszelf, voor Mees en voor al die vlinderouders die nog niet weten dat hun kindje zal overlijden. Voor ‘Make a Memory’. Maar met iets willen kom je er nog niet. Er zijn eisen aan deze tocht verbonden. Terecht natuurlijk. We moeten per persoon €1000 meenemen. Dat is veel geld. Wij hebben niet veel tijd om dit geld bij elkaar te brengen dus is mijn wederhelft na het bij elkaar sparen van de eerste €1000 euro opgegeven en moest ik wachten. Wachten tot we hopelijk nog een keer €1000 euro bij elkaar zouden gaan krijgen.

Gelukkig mag ik in ieder geval mee als supporter. We gaan samen, maar dit is natuurlijk niet echt zoals we het voor ons zien. Ik had al bedacht dat ik dan, als supporter, met een megafoon naast mijn wederhelft zou gaan lopen en hem naar de top zou schreeuwen. Op deze manier zou ik toch lopen. En hou mij maar eens tegen!

Maar dit plan kan de prullenbak in. Het is niet meer nodig. Ik mag mee, want de €2000 euro is binnen! Al wat meer zelfs! Trots natuurlijk! En zonder al die familieleden, vrienden, mijn klas en bekenden was het niet gelukt. Door letterlijk ‘een steentje bij te dragen’, gebak te bestellen, een briefkaars te bestellen of te doneren is het nu mogelijk om samen te gaan.

Het idee maakt me blij en enthousiast. Tegelijkertijd maakt het me ook bang. Het is niet zomaar een wandeling. Het is 22 kilometer omhoog. Dat is op zichzelf al niet makkelijk. Maar deze tocht heeft ook alles met Mees en herinneringen aan Mees te maken. Dat zou de tocht extra beladen kunnen maken. Ergens ben ik bang dat het misschien niet zal lukken. Dat ik zal falen en de top niet zal halen.

Er is één keer eerder een wandeling geweest die heel zwaar was. Eigenlijk is het niet met elkaar te vergelijken, maar hetzelfde gevoel komt er wel bij kijken.

Het was een wandeling van nog geen 100 meter. Een wandeling waarvan ik nooit had verwacht dat ik deze zou moeten maken. Ook toen deed ik het samen met mijn wederhelft. Het was de wandeling vanaf de ingang van het ziekenhuis naar het achterste kamertje op de verloskunde afdeling. Dit was op de dag dat Mees geboren zou worden. 1 november 2018.

We werden afgezet door mijn ouders bij de ingang van het ziekenhuis. Ze hadden ons gebracht zodat we niet zelf hoefden te rijden. Na een hele dikke knuffel en heel veel tranen reden ze weg en stonden we samen voor de ingang. We stonden stil. Bij mij bekroop het gevoel dat ik ook heel hard weg kon rennen. Al wist ik dat dit eigenlijk niet meer kon. Met een lichte duw van mijn wederhelft begonnen we te lopen. Eerst door de draaideur. Het leek in slow motion te gaan. Zo het gevoel dat iedereen naar me keek. Een vrouw met een betraand gezicht en een zwangere buik in een ziekenhuis. Dat is geen goed teken. Ik keek om me heen. Hopend dat iemand me wakker zou gaan maken uit deze nachtmerrie. Iedere stap was zo enorm zwaar. Ik had lood in mijn schoenen. We liepen door de hal heen en na de deuren gingen we rechtsaf richting de lift. Omhoog… de tranen stroomden over mijn wangen, maar mijn lieverd hield me stevig vast. De lift uit naar rechts en dan aan het einde naar links. De verloskunde afdeling. Een afdeling waar ouders bevallen van hun kind en deze vol vreugde mee horen te nemen naar huis. En wij? Wij gaan dat niet doen. Wij gaan een overleden kindje mee naar huis nemen.

Om iets over half 10 stonden we op de afdeling. Onze verpleegkundige, die we de dag ervoor al hadden ontmoet, kwam naar ons toe. ‘Ach meisje toch.’ En ze sloeg een arm om me heen. Ik bleef staan. Wilde niet meer verder. Ik kon het einde van de gang zien. Het kamertje wat ik al had gezien, maar waar ik niet naartoe zou gaan. Alles in mij wilde dit niet en alles in mij wist dat dit het beste zou zijn. Vanaf twee kanten voelde ik een lichte duw en de laatste meters werden ingezet. Ik zag bijna niets meer door alle tranen, maar ik wist dat het kamertje naderde. Achteraan aan de rechterkant. De eerste deur door en dan nog een deur. Toen we er waren besefte ik me dat niemand me wakker had gemaakt. Achter me werd de deur dicht gedaan. De finish van deze tocht is bereikt en dit was nog maar het begin van deze dag.

Deze wandeling kan ik me nog goed herinneren. Beladen, vol gedachtes en vluchtmomenten. Zwaar. Terwijl ik aan de tocht naar de top van de Mont Ventoux denk komt deze herinnering boven. Al is het eigenlijk niet met elkaar te vergelijken. Toch zal de tocht naar de top van de Mont Ventoux ook zwaar en beladen worden. Ook dan zal ik willen vluchten en willen stoppen. Ook dan zal ik af en toe een duwtje in de rug nodig hebben. Maar we gaan dit wederom samen aan en zullen elkaar steunen en het samen doen! Al hoop ik tijdens het wandelen ook liefde en misschien zelfs vreugde te vinden. Ik hoop een zwaar jaar op een mooie en betekenisvolle manier te kunnen afsluiten.

Het is voor ons lieve mannetje, onze lieve Mees! Voor ons gezin gaan we samen naar de top! Om toekomstige vlinderouders te kunnen helpen en onze Mees te herinneren.

(Ook te volgen via Facebook: mama van een sterretje)

27-06-2019 14:15
Eerste training

Daar staan we dan… Op de top van een, voor ons, toch hele hoge heuvel in de omgeving van Hoenderloo.

Het is onze eerste training voor de beklimming van de Mont Ventoux. Het klompenpad van Hoenderloo, oftewel het Plaggenstekerspad. Eigenlijk dachten we dat het een redelijk vlakke route zou zijn, maar dat is het zeker niet. Er zit toch behoorlijk wat hoogteverschil in met meerdere heuvels. Een betere eerste training dan we dachten dat het zou zijn.

Wandelen doen we wel vaker. Tijdens vakanties in Oostenrijk en Frankrijk bijvoorbeeld. We zijn na de geboorte van onze dochter gestart met het Pieterpad, maar moesten dit door de bijverschijnselen van de zwangerschap van Mees en de situatie daarna even pauzeren. We zijn inmiddels wel weer gaan wandelen. Eerst kortere stukjes en later wat langere wandelingen in de Kroondomeinen rondom Paleis het Loo. Vooral de rust is heerlijk, maar doordat we samen bezig zijn kunnen we ook fijn praten. Dochterlief mee en genieten van elkaar, de rust en de natuur. We nemen de tijd en kunnen weer even wat dichter tot elkaar komen.

Toch is dit wel even wat anders dan wat we nu in de planning hebben. We hebben het besloten. We gaan samen de Mont Ventoux te voet beklimmen voor ‘Make a Memory’. Dit is 23 kilometer omhoog. OMHOOG. We moeten 1800 meter stijgen. 1800 METER! Ow jee is dit wel zo’n strak plan?

Jazeker! We doen dit voor de stichting en voor al die ouders en kindjes die dit nog zal overkomen, maar uiteindelijk natuurlijk ook voor Mees en ons gezin. Wij kunnen dit!

Al kan oefenen natuurlijk geen kwaad.

Alleen naast dat trainen moet er ook sponsorgeld opgehaald worden! Na wat brainstormen kwam een collega van mijn wederhelft met een super origineel idee. Sponsoren mogen voor 40 euro (ongeveer één fotoshoot) letterlijk een steentje bijdragen. Ze krijgen een steentje om te versieren en dat steentje zullen wij meenemen naar de top van de Mont Ventoux. Daarnaast zijn natuurlijk alle donaties welkom en gaan we nog andere acties bedenken!

Het steentje dat we hebben uitgekozen is een pebble steen. Een platte, ronde en niet al te grote steen. Vanuit Kreta hebben we een aantal van deze stenen meegenomen om te versieren en in onze tuin en bij Mees neer te leggen als aandenken aan deze vakantie. Het voelt symbolisch om deze steen voor onze actie te gebruiken. We zullen ze allemaal meenemen naar de top! Voor Mees!

We zijn nu een paar dagen aan bet werven en hebben al bijna 12 toezeggingen voor de steentjes. Dan wil je ook wel trainen! Het gaat ons gewoon lukken in de korte tijd die we hebben om het geld binnen te halen.

Dus we moeten doorgaan met trainen en nu staan we op deze top over de bomen heen te kijken. We denken even aan alle ouders en kindjes die dit nog zal overkomen en door onze eigen ervaring weten we waarom… We weten waarom het belangrijk dat deze ouders een blijvende herinnering krijgen. We zijn trots op Mees en op onszelf dat we dit echt gaan doen!

Mama van een sterretje

(Ook te volgen via Facebook: mama van een sterretje)

27-06-2019 14:10
Op naar de top!

We hebben het wel vaker... Dat we op hetzelfde moment ergens over nadenken of dat we op hetzelfde moment ergens over beginnen. Dit kan gaan over dat we echt weer eens bij vrienden op bezoek moeten of iets wat we tig jaar geleden hebben beleefd. We moeten er zelf vaak om lachen als het weer eens gebeurt. Al is het soms ook wel eng.

Sinds vanochtend ben ik weer eens op de site van 'Op de pedalen' geweest. Eens kijken naar de informatie. Die had ik eigenlijk nog nooit bekeken. Het gaat over het beklimmen van de Mont Ventoux in Frankrijk. Stichting 'Make a Memory' organiseert deze beklimming ieder jaar. Er zijn mensen die hem bedwingen met de fiets en er zijn mensen die hem te voet aan gaan. Het doel is zoveel mogelijk geld ophalen om zo gratis fotoshoots mogelijk te maken voor kinderen die terminaal ziek zijn, gaan overlijden of overleden zijn. Ouders krijgen zo een dierbare herinnering. Om mee te mogen doen is het de bedoeling dat je minimaal 1000 euro meeneemt voor de stichting.

Afgelopen februari is de ingeschrijving voor deze beklimming gestart. Mijn wederhelft was meteen enthousiast en heeft me er toen over verteld. Op dat moment zaten wij nog midden in de onderzoeken voor Mees. Dat was voor mij belangrijker dan het beklimmen van de berg. Ik heb toen gezegd dat mijn hoofd er nog niet naar staat en dat het nu nog niet de tijd is om dit te gaan doen. Hij mocht van mij wel gaan, maar ik wilde zelf nog niet. Misschien volgend jaar. Mijn wederhelft begreep dit en heeft het gelaten. Hij wil alleen gaan als ik met hem mee ga. Dus hij heeft zich toen niet ingeschreven.

Maar nu is alles veranderd. We weten inmiddels wat er met Mees aan de hand was. Dit heeft bij mij rust gebracht. Hierdoor kan ik weer rustig een beetje naar de toekomst kijken. Op dit moment wil ik zoveel mogelijk doen voor Mees. Dit betekent in de praktijk dat Mees zoveel mogelijk bij ons gezin betrokken wordt. We zorgen er samen voor dat hij iedere dag genoemd wordt. We hopen dat ook familie en vrienden Mees durven blijven noemen en proberen dit ook te stimuleren door er vooral heel open over te praten.

Maar wat ons is overkomen probeer ik ook buiten onze familie en vriendenkring te benoemen. Vooral in dit blog natuurlijk. Om zo andere vlinderouders te laten zien hoe een leven er na een overleden kind uit zou kunnen zien. Maar in dit verdrietige jaar met toch een beetje hoop, past misschien nu toch ook een actie om andere (toekomstige) vlinderouders te helpen. Eigenlijk past deze beklimming heel mooi in dit turbulente jaar. Bijna een soort afsluiting richting 1 november 2019, een jaar later.

Stichting 'Make a Memory' is daadwerkelijk bij ons thuis geweest. Jan was de fotograaf en hij kwam bij ons om foto's te maken van Mees in zijn aquarium. We hadden zelf geprobeerd om mooie foto's te maken, maar dit lukte niet naar tevredenheid. De verpleging in het ziekenhuis had ons gewezen op het feit dat deze stichting hier ook voor in te zetten is. Niet alleen voor de foto's net na geboorte en overlijden, maar ook later. Dus hebben we contact gezocht op vrijdag en zaterdag kwam Jan. Een wat oudere en lieve man. Het was ook zijn eerste keer dat hij een kindje in een aquarium op de foto ging zetten. Ook de uitvaartondernemer was erbij om de condities van Mees en het aquarium optimaal te krijgen en te houden tijdens het maken van de foto's. Jan heeft super zijn best gedaan en mooie foto's gemaakt waarbij hij gebruik heeft gemaakt van de spiegeling van het aquarium. Zo hadden we ook een mooie herinnering van Mees zijn momenten in het aquarium.

Jan en dus stichting 'Make a Memory' hebben een bijdrage geleverd aan de herinnering aan Mees en de periode net na zijn overlijden. Wij hadden altijd al het gevoel dat we ooit iets terug wilden doen en dat begint nu bij mij opnieuw te leven. Zoveel dat ik toch weer op de site aan het lezen ben naar de gedetailleerde informatie.

's Avonds zitten we samen op de bank. Manlief begint uit het niets over 'Op de pedalen'. Ik kijk hem aan en vertel dat ik vanochtend op de site heb gekeken. We kijken elkaar verbaasd en lachend aan. Gek dat het nu weer gebeurt. Nou... dan moeten we maar eens gaan informeren of er nog plek is voor ons en acties bedenken om het geld bij elkaar te halen in de korte tijd die we nog hebben! Mijn wederhelft stuurt meteen een bericht, terwijl ik nog eens nadenk hoe het nu kan dat we op hetzelfde moment met de beklimming bezig zijn. Blijft gek want het was februari toen we hier voor het laatst over spraken. Ach ja het gebeurt wel vaker...

Mama van een sterretje

(ook te volgen via Facebook: mama van een sterretje)

27-06-2019 14:07
Waarom doen we mee en wat doen we

Na lang twijfelen heb ik/we me/ons ingeschreven. In februari wilde ik ons al aanmelden, maar had mijn vrouw haar twijfels of dit al het juiste moment zou zijn. Het is tenslotte pas drie maanden geleden.

Maar nadat alle uitslagen binnen gekomen zijn hebben we toch besloten om ons aan te melden. In eerste instantie eerst alles Stephan. Als het lukt om 2000 euro op te halen zal Diane ook deel gaan nemen!  Dus schroom niet en steun ons!

we zullen de berg te voet gaan beklimmen en zijn inmiddels al begonnen met trainen, kilometers maken. 

Als ludieke actie kan je letterlijk 'een steentje bijdragen'. Iedereen die €40,- of meer doneert mag een steen voorzien van een boodschap, spreuk, gedicht, versieringen e.d. Deze steen zullen wij dan meedragen naar de top van de berg.

Inmiddels zijn we ook begonnen om onze (voor Stephan) zijn bakkunsten in de strijd te werpen! We verkopen appeltaart, cake en rondo's.

Er zullen nog meer acties volgen!